Ontdekkingsreis by Mies: Mijn loyaliteitsprobleem

Net als vele anderen, durfde ik niet te kijken naar welke behoeftes ik op bepaalde momenten in mijn jeugd gemist zou hebben. Wanneer Nienke over onvervulde behoeftes in de jeugd sprak, dacht ik gelijk aan probleemgezinnen. Ik schoot dan ook meteen in de verdediging. Ik had toch een goede jeugd gehad? Ik had toch een liefdevolle familie? Onvervulde behoeftes, daar had ik in mijn jeugd geen last van! Pas toen Nienke me duidelijk maakte dat elk kind emoties kon verdringen en hierbij geen sprake hoefde te zijn van hevige problematiek, durfde ik naar haar te luisteren.

Wanneer behoeftes op bepaalde momenten onvervuld waren, kon dit emoties oproepen, zoals verdriet of frustratie. Wanneer we deze verdriet of frustratie wegslikken, kunnen deze emoties omgezet worden in langdurige klachten. Het openen van mijn ogen: het durven erkennen van onvervulde behoeftes, was dan ook essentieel voor mijn herstel. Dat begreep ik maar al te goed, maar toch hield ik mijn ogen liever gesloten.

Als ik feiten over mijn eigen jeugd benoemde, had ik last van schuldgevoelens. Ik had de misvatting dat ik anderen de schuld zou geven van mijn klachten als ik mijn eigen onvervulde behoeftes erkende. Ik bleef dus in ontkenning, uit angst om anderen te kwetsen. Maar hierdoor deed ik geen recht aan mijn eigen gevoel, en bleef ik ook mijn langdurige klachten houden. Nienke gaf aan dat het onderzoeken van onvervulde behoeftes iets anders was dan het aanwijzen van de schuldige. Het onderzoeken van behoeftes gaat niet om schuld. Het gaat om voelen en erkennen wat jij op bepaalde momenten gemist hebt, zonder dat je daarbij een ander aanwijst of betrekt.

Om mijn loyaliteitsprobleem te doorbreken, had ik het nodig om letterlijk afstand te nemen van de mensen om mij heen. Ik trok me terug uit sociale situaties en ging weekenden in mijn eentje op pad. Pas toen ik me volledig terugtrok en me op een anonieme plek bevond, durfde ik mijn ogen te openen en kritisch te kijken naar mijn eigen jeugd.  Letterlijk afstand nemen, hielp me niet alleen om kritisch te kijken, het bood me ook bescherming. Door mezelf terug te trekken, uitte ik niet daadwerkelijk wat ik voelde. Met de zoektocht naar jouw verdrongen emotie, ben je aan het verwerken. Dat is heftig voor jou, maar ook voor de mensen om je heen. Je voelt je anders, bent anders en reageert anders. Afstand nemen helpt je om daadwerkelijk te durven voelen en deze, soms onredelijke gevoelens, niet naar anderen te uiten. Jouw verdrongen emoties, zijn iets van jou. Dus is het goed om hier eigen verantwoordelijkheid voor te nemen en deze emoties niet af te schuiven op anderen. Door met mezelf op pad te gaan kreeg ik de ruimte om kritisch te kijken, mijn verdrongen emoties te voelen en in privé te uiten.

Het boek ‘herontdekking van het ware zelf’ van Ingeborg Bosch heeft mij ontzettend geholpen bij het doorbreken van mijn loyaliteitsprobleem. Het is verhelderend en lucht op.

Gepubliceerd door painkillersbymies

Na 13 jaar lang te leven met chronische pijn, ben ik er eindelijk achter hoe het anders kan. Vanuit het vertrouwen om van mijn pijn af te komen, wil ik mijn verhaal delen zodat ik lotgenoten kan helpen, we samen kunnen leren en samen de weg kunnen ontdekken naar een leven zonder pijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: